رفتن به محتوا
VpnHood!

تنظیم آدرس‌های IP سرور

سرور معمولاً آدرس IP خود را به‌طور خودکار تشخیص می‌دهد. در سیستمی با چند IP ممکن است لازم باشد آدرسی که سرور روی آن آماده دریافت اتصال است و آدرسی که درون کلیدهای دسترسی قرار می‌دهد را تعیین کنید.

سرور چگونه آدرس خود را پیدا می‌کند؟

به‌طور پیش‌فرض، سرور روی تمام آدرس‌های دستگاه و پورت TCP به شماره 443 به اتصالات گوش می‌دهد.

برای کلیدها، آدرس سرور از طریق ترافیک خروجی خودش شناسایی می‌شود: سرور از یک سرویس وب می‌پرسد که این ترافیک از کدام آدرس می‌آید.

این روش در بیشتر سیستم‌ها آدرس درست را پیدا می‌کند. در این حالت‌ها آدرس را دستی تنظیم کنید:

  • سیستم ترافیک خروجی خود را از آدرسی متفاوت با آدرس اتصال کاربران ارسال کند؛ مثلاً هنگام استفاده از IP خروجی مجزا. در این حالت، بررسی خودکار IP خروجی را ثبت می‌کند.
  • دستگاه دارای چند IP عمومی (Public) باشد و بخواهید کلیدها از یک آدرس خاص استفاده کنند.
  • بررسی خودکار ناموفق باشد؛ مثلاً به این دلیل که دستگاه به سرویس وب دسترسی ندارد. در این حالت سرور مستقل اجرا نمی‌شود و در لاگ آن پیام PublicEndPoints has not been configured properly. ثبت خواهد شد.

در سرور مستقل

سرور تنظیمات خود را از فایل /opt/VpnHoodServer/storage/appsettings.json می‌خواند. پس از نصب تازه این فایل وجود ندارد: کافی است آن را بسازید تا از این پس سرور از این تنظیمات استفاده کند. دو گزینه زیر بخش FileAccessManager آدرس‌ها را مشخص می‌کنند:

  • گزینه TcpEndPoints آدرس‌ها و پورت‌هایی را مشخص می‌کند که سرور روی آن‌ها به اتصالات گوش می‌دهد.
  • گزینه PublicEndPoints آدرس‌ها و پورت‌هایی را تعیین می‌کند که در کلیدهای دسترسی قرار می‌گیرند. فقط از آدرس‌های واقعی استفاده کنید: وارد کردن 0.0.0.0 یا [::] در اینجا مانع راه‌اندازی سرور می‌شود.

نمای کامل فایل: سرور روی تمام آدرس‌ها به اتصالات گوش می‌دهد و 203.0.113.10 را در کلیدها قرار می‌دهد

{
  "FileAccessManager": {
    "TcpEndPoints": [ "0.0.0.0:443", "[::]:443" ],
    "PublicEndPoints": [ "203.0.113.10:443" ],
    "SslCertificatesPassword": null
  },
  "ServerConfig": {
    "LogAnonymizer": true,
    "AddListenerIpsToNetwork": "*"
  },
  "LogLevel": "Information"
}

برای گوش دادن به اتصالات تنها روی یک آدرس مشخص (مانند حالت استفاده از IP خروجی مجزا)، همان آدرس را در TcpEndPoints وارد کنید. در خارج از محیط داکر، اگر این آدرس هنوز روی شبکه دستگاه تعریف نشده باشد، سرور خودبه‌خود آن را اضافه می‌کند.

در سرورهای ابری که دستگاه فقط آدرس خصوصی دارد (مانند AWS ،Google Cloud ،Azure یا Oracle Cloud)، به اتصالات روی آدرس خصوصی یا تمام آدرس‌ها گوش دهید و IP عمومی را در PublicEndPoints وارد کنید.

سپس سرور را با دستور sudo systemctl restart VpnHoodServer (یا در داکر با sudo docker restart VpnHoodServer) ری‌استارت کنید. برای بررسی، یک کلید با vhserver gen بسازید: خط HostEndPoints: آدرس‌های ثبت‌شده را نشان می‌دهد.

UDP

‏UDP به‌طور پیش‌فرض به آدرس‌های TCP گوش می‌دهد. اگر خودتان UdpEndPoints یا QuicEndPoints را تنظیم می‌کنید، همان آدرس TCP را برای آن‌ها قرار دهید.

دستگاه‌هایی که روی UDP تنظیم شده‌اند، نیاز دارند که پورت UDP سرور هم در فایروال سیستم و هم در ارائه‌دهنده هاستینگ باز باشد. سرور در اولین راه‌اندازی این پورت را انتخاب کرده و نام آن را در لاگ ثبت می‌کند.

کلیدهایی که پیش‌تر صادر کرده‌اید

هر کلید حاوی آدرس‌هایی است که هنگام ساخت در آن ثبت شده، بنابراین اپلیکیشنی با کلید قدیمی‌تر به تلاش برای اتصال به آدرس قبلی ادامه می‌دهد. هر اپلیکیشن هنگام اتصال، کلید فعلی را خودبه‌خود دریافت می‌کند؛ بنابراین پس از تغییر، سرور را چند روز روی آدرس قدیمی فعال نگه دارید و سپس آن را حذف کنید.

آدرس قدیمی را فقط در TcpEndPoints نگه دارید؛ به این ترتیب سرور همچنان به آن گوش می‌دهد، اما دیگر آن را در کلیدها قرار نمی‌دهد.

اپلیکیشنی که دیگر به آدرس قبلی دسترسی ندارد، به کلید جدیدی از طرف شما نیاز دارد، مگر اینکه کلیدش یک آدرس URL توکن سرور داشته باشد. پشت یک پروکسی معکوس، اپلیکیشن‌ها به پروکسی وصل می‌شوند؛ بنابراین آدرس سرور شما می‌تواند تغییر کند بی‌آنکه کلیدهایشان از کار بیفتد.

آدرس‌های URL توکن سرور

توکن سرور بخشی از کلید دسترسی است که به اپلیکیشن‌ها می‌گوید چگونه به سرور شما برسند. با آدرس URL توکن سرور، اپلیکیشنی که نمی‌تواند وصل شود، توکن فعلی را از فایلی روی وب می‌خواند و دوباره تلاش می‌کند.

VpnHood! MANAGER به همین چیز توکن فارم می‌گوید، چون آنجا همه سرورهای یک فارم را پوشش می‌دهد. در آن صفحه می‌بینید که چه چیزهایی در آن هست و اپلیکیشن‌ها چگونه توکن جدید می‌گیرند. روی سرور مستقل، فقط راه‌اندازی آن فرق دارد.

یک آدرس URL روی سایت یا CDN که کاربران شما به آن دسترسی دارند انتخاب کنید. آن را در ServerTokenUrls در فایل /opt/VpnHoodServer/storage/appsettings.json بنویسید، سپس سرور را ری‌استارت کنید.

یک آدرس URL، کنار بقیه تنظیمات شما زیر FileAccessManager

{
  "FileAccessManager": {
    "ServerTokenUrls": [ "https://www.example.com/enc-server-token" ]
  }
}

پس از ری‌استارت، فایل /opt/VpnHoodServer/storage/access/server-token/enc-server-token را در همان آدرس URL قرار دهید و پس از هر تغییر در آدرس‌ها یا گواهی سرور، دوباره همین کار را انجام دهید؛ چون چیزی آن را برای شما آپلود نمی‌کند. این فایل رمزگذاری شده است تا فقط کلیدهای سرور شما بتوانند آن را بخوانند.

برای بررسی، یک کلید با vhserver gen بسازید: آدرس‌های URL که در خود دارد، زیر TokenUpdateUrls: نمایش داده می‌شوند.

هر کلید همان آدرس‌های URL را در خود دارد که سرور هنگام ساختن آن داشت؛ پس پیش از دادن کلیدها، آن‌ها را اضافه کنید. اپلیکیشنی که کلید قدیمی‌تری دارد، هنگام اتصال آن‌ها را از طریق ReplyAccessKey دریافت می‌کند؛ این تنظیم به‌طور پیش‌فرض روشن است و همان کاری را می‌کند که Push token to clients در MANAGER انجام می‌دهد.

گام‌های بعدی